Yrða

ásaka

sagnorð á-saka þolfall
bera sakargiftir á (e-n), saka (e-n) (um e-ð)
hann ásakaði sjálfan sig um kjarkleysi
hún ásakaði hann um að hafa stolið peningum
hann ásakar mig fyrir að hafa gert þessi mistök
þau voru ásökuð um fégræðgi
→ sjá: ásakandi lýsingarorð
Orðasambönd
Orðasambönd
  • ásaka sjálfan sig
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
ásaka
ásakaði
önnur persóna
ásakar
ásakaðir
þriðja persóna
ásakar
ásakaði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
ásaki
ásakaði
önnur persóna
ásakir
ásakaðir
þriðja persóna
ásaki
ásakaði
nafnháttur
ásaka
sagnbót
ásakað
lýsingarháttur nútíðar
ásakandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
ásaka
ásakaðu
ásakið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
ásakarðu
ásakaðirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
ásakirðu
ásakaðirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
ásakaður
ásökuð
ásakað
þolfall
ásakaðan
ásakaða
ásakað
þágufall
ásökuðum
ásakaðri
ásökuðu
eignarfall
ásakaðs
ásakaðrar
ásakaðs