anda
sagnorð
draga að sér og frá sér lofti í lungun
anda að sér
ég andaði að mér köldu vetrarloftinu
anda frá sér
anda djúpt
læknirinn bað hann að anda djúpt
það má ekki anda á <hana>
hún þolir illa gagnrýni
það andar köldu <á milli þeirra>
það ríkir óvinátta á milli þeirra
því miður andar enn köldu í samskiptum þeirra
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
anda
andaði
önnur persóna
andar
andaðir
þriðja persóna
andar
andaði
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
öndum
önduðum
önnur persóna
andið
önduðuð
þriðja persóna
anda
önduðu
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
andast
andaðist
önnur persóna
andast
andaðist
þriðja persóna
andast
andaðist
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
öndumst
önduðumst
önnur persóna
andist
önduðust
þriðja persóna
andast
önduðust
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
andi
andaði
önnur persóna
andir
andaðir
þriðja persóna
andi
andaði
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
öndum
önduðum
önnur persóna
andið
önduðuð
þriðja persóna
andi
önduðu
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
andist
andaðist
önnur persóna
andist
andaðist
þriðja persóna
andist
andaðist
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
öndumst
önduðumst
önnur persóna
andist
önduðust
þriðja persóna
andist
önduðust
nafnháttur
anda
sagnbót
andað
lýsingarháttur nútíðar
andandi
nafnháttur
andast
sagnbót
andast
lýsingarháttur nútíðar
andandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
anda
andaðu
andið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
andarðu
andaðirðu
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
andiði
önduðuði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
andirðu
andaðirðu
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
andiði
önduðuði
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
andastu
andaðistu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
andistu
andaðistu
Ópersónuleg notkun
Ópersónuleg
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
þriðja persóna
andar
andaði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
þriðja persóna
andi
andaði