bæn
nafnorðkvenkyn
auðmjúkt ákall til guðs, oft samkvæmt forskrift
fara með bæn/bænir
gera bæn sína
<leggja málinu lið> fyrir bæn <hans>
gamalt
<flýttu þér> í guðanna/hamingjunnar bænum
(með alvöruþunga) viltu gera svo vel að flýta þér
í öllum bænum
(í innilegri beiðni um e-ð) fyrir alla muni, gerðu það
taka <hana> til bæna
ávíta hana harðlega
Fallbeygingar
Eintala
Eintala m. greini
Nf.
bæn
bænin
Þf.
bæn
bænina
Þgf.
bæn
bæninni
Ef.
bænar
bænarinnar
Fleirtala
Fleirtala m. greini
Nf.
bænir
bænirnar
Þf.
bænir
bænirnar
Þgf.
bænum
bænunum
Ef.
bæna
bænanna