banna
sagnorðþágufall/þolfall
hindra (e-ð) með banni, leyfa ekki (e-ð)
yfirvöld hafa bannað veiðar á fuglinum
kennararnir bönnuðu sælgæti í skólanum
lögreglumaðurinn bannaði honum að keyra bílinn
verkföll voru bönnuð í landinu
→ sjá: bannaður lo
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
banna
bannaði
2.p.
bannar
bannaðir
3.p.
bannar
bannaði
Nútíð
Þátíð
1.p.
bönnum
bönnuðum
2.p.
bannið
bönnuðuð
3.p.
banna
bönnuðu
Nútíð
Þátíð
1.p.
bannast
bannaðist
2.p.
bannast
bannaðist
3.p.
bannast
bannaðist
Nútíð
Þátíð
1.p.
bönnumst
bönnuðumst
2.p.
bannist
bönnuðust
3.p.
bannast
bönnuðust
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
banni
bannaði
2.p.
bannir
bannaðir
3.p.
banni
bannaði
Nútíð
Þátíð
1.p.
bönnum
bönnuðum
2.p.
bannið
bönnuðuð
3.p.
banni
bönnuðu
Nútíð
Þátíð
1.p.
bannist
bannaðist
2.p.
bannist
bannaðist
3.p.
bannist
bannaðist
Nútíð
Þátíð
1.p.
bönnumst
bönnuðumst
2.p.
bannist
bönnuðust
3.p.
bannist
bönnuðust
Nh.
banna
Sagnb.
bannað
Lh. nt.
bannandi
Nh.
bannast
Sagnb.
bannast
Lh. nt.
bannandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
Bh.
banna
bannaðu
bannið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
bannarðu
bannaðirðu
Nútíð
Þátíð
2.p.
banniði
bönnuðuði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
bannirðu
bannaðirðu
Nútíð
Þátíð
2.p.
banniði
bönnuðuði
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
bannastu
bannaðistu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
bannistu
bannaðistu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
bannaður
bönnuð
bannað
Þf.
bannaðan
bannaða
bannað
Þgf.
bönnuðum
bannaðri
bönnuðu
Ef.
bannaðs
bannaðrar
bannaðs
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
bannaðir
bannaðar
bönnuð
Þf.
bannaða
bannaðar
bönnuð
Þgf.
bönnuðum
bönnuðum
bönnuðum
Ef.
bannaðra
bannaðra
bannaðra