ÆSKJA
sagnorð
i. e. œskja, t, from ósk; [Engl. wish; Germ. wünschen; Dan. önske]:—to wish; meiri laun en vér kunnim sjálvir at œskja oss, Ó. H. 209: þess œski ek þér, Clem. 147; þessa œskða ek, 655 xxviii; œskja sér e-s, 677. 23; æsktu sér slíks yfirboða, Bs. i. 136: æskjandi hlutr (gerund.), Eluc. 49; þann sigr sem ek æskta, Al. 170; æskja e-m e-s, to wish for one, Stj. 235; monda ek eigi kunna at œskja (øyskja Cod.) annan veg minn mann, Ó. H. 59; œskja sér eigi framarr, Fbr. 57.