ÞENJA
sagnorð
pres. þen; pret. þanði, þandi; subj. þendi; part. þaniðr, þandr, þaninn: [A. S. þenjan; O. H. G. denjan; Germ. dehnen; Swed. tänja; Gr. τείνω, τανύω; Lat. teneo, tendo]:—to stretch, extend; hann tók hinnu þunna ok þanði of andlit sér, Clem. 129; þenja vömbina, to distend, fill the belly, Fms. viii. 436; þeir flógu af skinn ok þöndu um Klaufa, Sd. 154; þenja húð, Fas. i. 289; sem blaut húð væri þönd um smá-kvistu, Barl. 81; síðan lét hann þ. línu-streng miðil hæla tveggja, Blas. 46; þ. milli tveggja trjá, … þ. e-n í stagli, Andr. 74, 76.
II. reflex., ok þensk upp sem hvöss hljóðs-grein, Skálda 175.