ÞISTILL
nafnorðkarlkyn
m. [A. S. þistel; Engl. thistle; Germ. distel; Dan.-Swed. tidsel, tistel]:—a thistle; vertú sem þistill, Skm. 31; ‘carduus,’ þat köllu vér þistil, Stj. 635; þistla ok íllgresi, Sks. 549; þorna ok þistla, Eluc. 45; verða nökkut vínber saman lesin af þyrnum ellegar fíkjur af þistlum, Mattli. vii. 16; þyrna ok þistla skal hún bera þér, Gen. iii. 18: a local name, Þistils-fjörðr, Landn.