áta
nafnorðkvenkyn
u, f.
1. food to eat, but only of beasts, a prey, carcase; húð ok áta, of a slaughtered beast, N. G. L. i. 246; svá er þar ekki þrot ærinnar átu (for seals), Sks. 176; þar stóð úlfr í átu, Jd. 31.
2. eating; góðr átu, ‘good eating,’ Sks. 136, 137.
3. medic. a cancer, and átu-mein, n. id., Fél. ix. 190; the old word is eta, q. v.
COMPD: átuþýfi.