útróðr
nafnorðkarlkynút-róðr
m. an outrowing, rowing out to sea, of fishermen; ef menn fá veðráttu til útróðrar, K. Á. 176, Dipl. iv. 15, freq. in mod. usage; hann lét þaðan sækja útróðra, Eg. 135, Fs. 174; þeir höfðu veiðar af megin-landinu, eggver ok útróðra af sjónum, Þorf. Karl. 416. útróðrar-maðr, m. an outpost fisherman who lies at a distant fishing-place during the fishing season, Fs. 143, Gpl. 425.