Yrða

ARGR

lýsingarorð
adj. [Paul Diac. inertem et inutilem et vulgari verbo arga,’ 6. 24; A. S. earg, ignavus; the Scottish arch or argh, v. Jamieson sub voce; and the mod. Engl. arch, archness; Germ. arg; Gr. αργός], emasculate, effeminate, an abusive term; hefir þú börn borit, ok hugða ek þat args aðal, Ls. 24; mik munu æsir argan kalla, ef ek bindast læt brúðarlíni, Þkv. 17: it is more abusive than thrall, cp. the proverb, þrællinn hefnir en argr aldri, a thrall takes revenge, but not the a., Grett. 92; and, argr er sá sem engu verst (a proverb), he is truly an argr who does not defend himself; argr and ragr are synonymous, vide the Grág.: þau eru orð þrjrú er skóggang varða öll, ef maðr kallar mann ragan eðr stroðinn eðr sorðinn, ii. 147.
2. metaph. a wretch, craven, coward; örg vættr, Fas. ii. 254, Fs. 147: cp. ergi and úargr.