BEINN
lýsingarorð
1. adj., compar. beinni, superl. beinstr or beinastr.
I. Gr. ορθος, Lat. rectits, opp. to wry or curved, in a straight line; b. rás, a straight course, Sks. 217; beinstr vegr, the straigbtest, shortest way, Fms. ix. 361, Bs. ii. 132 (very freq.): ueut. beint, beinast, used as adv. straight; sem beinst á þá, Eg. 386; svá beint, straight on, 742: just, þat kom mér beint (just) i hug, Fms. vi. 213, 369, 371; b. sextigi skipa, precisely sixty ships, xi. 114; mi beint, just now, iv. 327; var hann þá beint í undlati, just breathed his last, vi. 230.
2. metaph. hospitable; Dagstyggr tok við honum forkunnar vel, ok var við hana hinn beinasti, Sturl. ii. 125; varla náðu þeir at stíga af baki, svá var bóndi beinn við þá, Ísl. ii. 155; Björn var allbeinn við hann um kveldit, Fms. ii. 84; var kerling hin beinasta í öllu, Fas. iii. 394: also as epithet of the inn or house, þar er svá beint (such hospitality), at varla þykkja þeir hafa komit í beinna stað, … in a more hospitable botise, i. 77; sváfu af þá nótt, ok vóru þeir í allbeinum stað, Eb. 268.
II. [bein, crus], in compds, berbeinn, bare-legged, Hbl. 6: as a cognom. of king Magnus from the dress of the Highlanders assumed by him, Fms. vii; harðbeinn, hard-legged, cognom., Ld.; mjóbeinn, tape-legged, a nickname, Landn.; Kolbeinn, pr. name, black-legged; hvítbeinn, white-legged, pr. name, Landn., etc.
2. m. ebony, Edda (Gl.), v. basinn.