DRJÚPA
sagnorð
pret. draup, pl. drupu; subj. drypi; sup. dropit; pres. drýp; [Engl. drip; Germ. traufen; Dan. dryppe]:—to drip; blóð drýpr, Fms. x. 366; drupu þá ór blóðdropar, 625. 98; svá at bráðnaði ok draup, Edda 4: absol., þá sveittisk róðan helga, svá at draup á altarit ofan, Fms. viii. 247; Þórólfr kvað d. smjör af hverju strái, Landn. 31.
β. to let in rain, of houses or things not water-tight; öll hlaðan draup, Fms. ix. 234; ok tóku húsin at drjúpa, Gísl. 22.