FLÁ
sagnorð
pres. flæ,; pret. fló, pl. flógu or flóu; part. fleginn; [akin to flag]:—to flay, Finnb. 250; ok flóu af skinn, Sd. 154; áðr enn flái húð af, Gþl. 502; öll húð af honum sem flegin væri, Fms. vii. 227, Edda 72; flegnir, 28; flá e-n kvikan, Fms. viii. 227: the saying, þar er ekki feitan gölt að flá: metaph. to strip, flá e-n at gripum, to strip one for one’s money, Bjarn. 16: síðan flógu þeir hann ór klæðum, stripped him, Fms. vii. 352; þá flógu þeir þá ór fötum, 623. 33: also with acc. of the thing, hann fló af sér yfir-klæði sitt, stripped his over-garment off him, Sturl. ii. 231 C: reflex., flæzk hann ór kyrtlinum, he pulled the cloak off, Bs. i. 442.