GLÓÐ
nafnorðkvenkyn
f., pl. glæðr (glóðir, Post. 656 C. 5), [A. S. glêd; Germ. gluth; Dan. glöd]:—red-hot embers; taka glóð af eldi, Eb. 278; þeir höfðu reykelsi á glóð, burning incense (at mass), Bs. i. 22; hann lét glóð undir fætr sér, Fs. 176; hafði glóð í hendi, Hom. 156: esp. in pl., hón tók glæðr af arni, Sturl. ii. 101, Fas. ii. 182; sitja við glæðr, to sit at the fireside; Pétr sat við glæðr ok vermdi sik, Post. 656 C. 4, Clem. 25; ganga yfir glæðr, Hom. 17; munnlaug full af glóðum, Fms. ii. 167, v. 324: the metaph. phrase, vera (ganga) á glóðum, to be as on glowing coals.
COMPDS: glóðarauga, glóðarjárn, glóðarker.