GNAGA
sagnorð
að, mod. naga, but in allit. and old writers with g, as ok um grjót gnaga, Hm. 106: it was originally a strong verb, pret. gnóg, as ala ól, and is still used so in some provincial dialects of Norway, vide Ivar Aasen; hence part. gnagit, Barl. 56 (Norse); in old Icel. writers it only remains in poetry, viz. pres. gnegr, Fms. vi. 310 (in a verse of the 11th century); gengr, i. e. gnegr, Edda (A. M.) i. 68, note 12: [Engl. gnaw; Swed. gnaga; Dan. gnave]:—to gnaw; en Níðhöggr gnagar neðan rótina, Edda 10, Gm. 33; hestar gnöguðu beizlin, Karl. 376; þeir gnöguðu skjaldar-rendr, Fas. i. 425; mýss tvær gnagaðu um rætr trésins, Barl. 56.