HAKAnafnorðkvenkynu, f. [Swed. haka; Dan. hage], the chin, Eg. 305; skeggit við hökuna, 564; höku ok kjálka, Fms. ii. 59, xi. 139, N. G. L. i. 339, Edda; undir-haka, a double chin.COMPDS: hökubein, hökulangr, hökumikill, hökuskarð, hökuskegg.