HARMR
nafnorðkarlkyn
m. [A. S. hearm; Engl. harm; Dan. harme]
I. grief, sorrow; hann mátti ekki mæla fyrir harmi, Fms. vi. 228: in plur., með hörmum, x. 368; mikill harmr er at oss kveðinn, Nj. 201, passim.
COMPDS: harmabylgja, harmagrátr, harmaraust, harmatölur, harmsauki, harmsfullr, harmsléttir.
II. in old poetry harmr often conveys the notion of harm, hurt, Skv. 2. 10, 11, Sdm. 12, 36, Ýt. 19.
III. a kind of hawk, Edda (Gl.)
IV. name of a fjord in Norway, Fms.