HEPTA
óflokkað
better hefta, t, [hapt or haft], to bind, fetter, Grág. ii. 131; h. hross (hesta), to tether a horse, i. 383, Glúm. 368, Fs. 5, Vápn. (Ný Fél. xxi. 123): metaph. to hinder, impede, h. ferð (för) e-s, Lv. 76, Grág. ii. 110: to hold back, restrain, Fær. 229, Nj. 141; h. fyrir e-m, id., Grett. 134 A: in the saying, íllt er flýjanda at hepta, Fms. ix. 370, cp. Sturl. iii. 23; en lendir menn heptu þá, Fms. ix. 389; vera heptr, to be hindered, iv. 132: h. sik, to restrain oneself, forbear; at þú hept þik at (forbear) héðan af at glepja Þuríði, Eb. 252; hann bað Jökul h. sik (be quiet), Fs. 37, Karl. 54: reflex. to be thwarted, heptisk ferð þeirra, Fms. x. 291, Fs. 4; ok heptusk Skotar við þat, 120.