HVÍNA
sagnorð
pret. hvein, hvinu, hvinit, [A. S. hwînan; Engl. whine; Dan. hvine; Swed. hvina]:—to give a whizzing sound, as the pinions of a bird, an arrow, shaft, gust of wind, or the like; hein hvein í hjarna maeni, the bone whizzed into his skull, Hausrl. 5; örvarnar flugu hvínandi yfir höfuð þeim, Fms. viii. 39; örvar hvinu hjá þeim öllu megin, 179; sær fell at landi hvínanda, Clem. 48; láta hein-þynntan hryneld h., Edda 88 (in a verse).