IL
nafnorðkvenkyn
f., pl. iljar, the sole of the foot, planta pedis, Edda 110, Stj. 160, Hom. 17; hann steyptisk fyrir borð, ok sér í iljar honum, Edda 36, Grett. 141, Fms. iii. 101; millum hvirfils ok ilja, Sks. 159; undir ilinni á hægra fæti, Fms. viii. 265; neðan í ilina, Sturl. iii. 68, passim: in poetry, ilja gaupnir, the ‘gowpens,’ i. e. soles, of the feet, Þd.: the toes were in poetry called il-kvistir, m. ‘sole-twigs,’ and il-þorn, m. ‘sole-thorns,’ Am., Lex. Poët.