KIÐ
nafnorðhvorugkyn
n., gen. kiðja, Þorf. Karl. l. c.; but better kiði, dat. kiðum, Grág. i. 503; [Engl. and Swed. kid]:—a kid, Fms. vi. 260, Barl. 53, Mork. 227; geitr með kiðum, Grág. i. 503; kið eðr kálf, Fms. i. 53; kiðja-mjólk, kid’s milk, Þorf. Karl. 376; þar lágu kið tvau bundin, Gullþ. 63: in local names, Kið-ey, Kiða-fell, etc., Landn.