KLAND
nafnorðhvorugkyn
n., mod. klandr, dat. klandri, Fb. ii. 388: [perh., through Lat. scandalum, from Gr. σκάνδαλον]:—calumny, molestation; yðr hefir leyst af öllu íllu klandi, Stj. 445; komask ór klandi sinna mótstöðu-manna, 415; búand-karl varð fyrir klöndum ríkra manna, Hom. 117, (klandum, O. H. L. 80); hann kom þeim ór klandi víkinga, Greg. 52; tóku hann burt ór öllu klandi Odds ok hans manna, Bs. i. 707: hindrance, af klönd koma á mál þeirra fyrir brullaup, N. G. L. i. 148. klanda-lauss, adj. free from molestation, Str. 74, Fms. ix. 409.