LÁSS
nafnorðkarlkyn
m. [Dan.-Swed. lås; Engl. latch, borrowed from the Scandin.(?)], a latch, lock; lukla at lúka lásum upp, Grág. ii. 195; sýngr í lási, … var þá skemman í lási (locked), Fms. iii. 67; vera láss ok lykill fyrir e-u, viii. 235; í lásum eða lokum, N. G. L. i. 84; hann flökti þá um alla lása, Fb. i. 276; borg vár hefir langan tíma verit svá sem láss fyrir yðru ríki, Fms. i. 156; þar vóru á úti-dyrr, ok sterkr láss fyrir, Grett. 44 new Ed.; reka lás fyrir kistu, 198 new Ed.; stökkr þá láss af limum, Gg. 10; hve hón er í lás um lokin, Gm. 22.