LÍK1
nafnorðhvorugkyn
n. [Ulf. leik; A. S. lîc; Old Engl. lich, in lyke-wake, lich-gate; O. H. G. lih; Germ. leiche; Dan. lig; Swed. lik]:—prop. the body, as in Ulf., who renders σωμα by leik, but νεκρός by nahs:
I. the body, the living body, in old poems; en þat it ljósa lík, Sól. 12; nema við þat lík at lifa, Hm. 96; líki leyfa ens ljósa mans, 91; auga þat er liggr í ljósu liki, Kormak; láss hélt líki drósar, Fms. vi. (in a verse); fólgið í móður líki Jötna dólgs, hid in the body of the mother of Thor, i. e. in the earth, Eyvind; cp. also the compds, lík-amr, lík-bjartr, lík-þrár (q. v.), etc.: it also remains in the prose phrase, í heilu líki, ‘in a whole body’ whole, intact, Ó. H. (in a verse): in mod. poetry, dýrðliga smurðu Drottins ‘lík,’ where = líkamr, Pass. 49. 6.
II. a corpse; þá var þvegit líkinu ok jardat um morguninn, Bs. i. 550; líkit var sveipat líndúkum en saumat eigi um, Eb. 264; þar sökk ok niðr lík Þorvalds, Nj. 19; búa um lík, to shroud a corpse, Grág. ii. 388; búa um lík göfugra manna, Eg. 94; fara með lík til graftar, Fs. 153; þeir söktu líkinu í fen mikit, 132; lík hans þeir drógu á leyni-götu ok brytjuðu í brunn niðr, Sól.; fluttu þeir nú líkin til kirkju, Nj. 209; jarða lík, Fms. x. 408.
COMPDS: líkaábreizl, líkaböng, líkaferð, líkafærsla, líkagröf, líkagröptr, líkahlið, líkakrákr, líkakross, líkakult, líkasalún, líkaþáttr.