LÍM
nafnorðhvorugkyn
n, [A. S. lîm; Engl. lime; Germ. leim]:—lime, chalk; Hannibal konungr lét sér leir bleyta með blóði Rómverja ok göra þar af borgarlím, Bret. (1849); af tigli ok lími, Stj. 67; var þat mikit musteri ok gört sterkliga at lími, Fms. vi. 267 (of the cathedral of Drontheim); Íllugi var son þeirra, hann druknaði þá er hann flutti lím til steinkirkju þeirrar er hann ætlaði at göra á Breiðabólstað í Vestr-hópi, Bs. (Krs.) i. 32, referring to about 1130 A. D.; lím ok tjara, Mag. 9, Fms. x. 186, Al. 29.
II. glue, paste, passim in mod. usage.