MÆÐA
sagnorð
d, [móðr2], to weary, plague:—to exhaust, Stj. 417, passim:—to chastise, 147.
II. reflex. to weary oneself, be exhausted, troubled; mæddusk þeir af kulda ok hungri, 656 C. 21: hann var mæddr síðan við eld, Fms. x. 407:—to lose breath, Grett. (in a verse), and passim in mod. usage:—to trouble oneself, með því at vér mæðumk í athuga-samligum ræðum, Sks. 72; Martha, þú mæðist í mörgu, Luke x. 41.