NAGL
nafnorðkarlkyn
m., pl. negl, in mod. usage nögl, f., gen. naglar, pl. neglr. Fas. ii. 370 (paper MS.); [A. S. nagel; Engl. nail; O. H. G. nakal; Germ. nagel; Dan. negl; Lat. unguis; Gr. ὄνυξ]:—the nail, Edda 110; negl ok hár, Fms, vi. 402, Fb. ii. 375; nagl sinn, Art. 70; á nornar nagli, Sdm.; hans negl vóru svá sterkir, Bev. 20; blóð stökk undan hverjum nagli, … hann skóf nagl sinn, Fas. i. 285; þat skip er gört af nöglum dauðra manna, ef maðr deyr með úskornum nöglum, Edda 41; hár eða negl eða frauðafætr, used for witchery, N. G. L. i. 362; kart-nagl, Nj. 52.