RIT
nafnorðhvorugkyn
n. [Engl. writ], a writ, writing; ráða rit, 623. 12; hann lét þá göra rit ok sendi jarli, id., Skíða R. 50; rit ok innsigli biskups, K. Þ. K. 74; rit ok innsigli konungs, Gþl. 133.
2. penmanship; hagr at hvívetna, bæði at riti ok at öðru, Bs. i. 127.
3. writing; einn dag er hann sat at riti (when he sat writing) féll hann frá ritinu, Bs. i. 191; at rit verdi minna ok skjótara ok bókfell drjúgara, Skálda 168.