SUFL
nafnorðhvorugkyn
n. [cp. Goth. supon = ἀρτύειν; A. S. sufol; Swed. sofvel; Dan. sul]:—whatever is eaten with bread, = Gr. ὄψον, ὄψωνιον; Lat. obsonium; hleif ok sufl á, N. G. L. i. 316, Fb. iii. 419 (in a verse); ok væri hverjum vár deildr hálfr hleifr, en öllum saman suflit … hefði etið brauð-suflit allt ok hálfan sinn hleif, Þorst. Síðu H.