TAÐ
nafnorðhvorugkyn
n., pl. töð, Stj. 344:—manure, dung; reiða tað á akrland, Bs. i. 348; síðan hulðu þeir með taði ok ráku inn svínin, ok tráðu þau niðr taðit, Fms. x. 269 (i. 213); akrlanda skiptis ok svá taðs, Grág. ii. 260, v. l.; hrossa-tað, horse-dung; sauða-tað, sheep-dung; but kúa-myki.
COMPDS: taðfall, taðkláfr, taðskegglingar.