TIMBR
nafnorðhvorugkyn
n. [Engl. timber; Dan. tömmer; Germ. zimmer], timber, wood felled for building, = Lat. materies; hann hafði látið höggva í skógi timbr, Glúm. 368; timbrit var þurt ok bræddir veggirnir, Eg. 90; þetta var þar haft til timbrs, Al. 166; hjöggu þeir timbr mart ok hlóðu saman, Eb. 178; forn timbr féllu, Akv. 42; t. í annars manns mörku, N. G. L. ii. 106; mærðar-timbr máli laufgat, Stor., passim in old and mod. usage.
COMPDS: timbrfastr, timbrhús, timbrhögg, timbrkirkja, timbrmaðr, timbrstofa, timbrstokkr, timbrveggr.
B. A set of forty skins, Fms. xi. 325, Rétt. 2. 10.