auvirð
nafnorðhvorugkynau-virð
and auvirði, mod. auðvirði, n. [af, off, and verð, value; the change of letter caused by the following v; a purely Icel. form, the Norse being ‘afv-;’ the mod. Icel. form is auð-v., as if it were to be derived from auð- and verð]:
1. a worthless wretch, a laggard, bungler; sel þú upp, auvirðit, knálegar bytturnar, Bungler! hand thou up stoutly the buckets, Fbr. 131; hygg ek at eingi maðr eigi jafnmikil a. at frændum sem ek, Hrafn. II; verða at a., Bret. 163, Sturl. i. 73.
2. a law term, damage, anything impairing the value of a thing; hann ábyrgist við þeim auvirðum er þat fær af því skaða, Grág. i. 431.
COMPDS: auvirðsmaðr, auvirðsskapr.