bágr
lýsingarorð
1. adj. uneasy; honum verðr bag höndin, Fas. iii. 370: eiga bágt is now in Icel. to be poor, bard up: bag-staddr, adj. distressed.
2. m. [cp. Hel. bâgan = contendere, and Icel. bægja below], contest, strife, in such phrases as, fara í bag, to come athwart; for í bag með þeim, they came a cross, Bjarn. 28; í bága (pl.), Bs. i. 622; brjóta bag við e-m, to make a struggle against, Al. 49; Páll postuli braut þar helzt bag við ávalt er öðrum þótti torveldast, Post. 656 C. 24, Fms. viii. 42; koma í bága við, to come intostrife or collision with.