blómi
nafnorðkarlkyn
a, m. [Ulf. bloma, m., Matth. vi. 28; v. blóm].
1. pl. blooms, blossoms, flowers; þar hrörna aldri fagrir blómar, Clem. 40; hafa rauða blóma (acc. pl.), 655 xiv; allskonar fagra blóma, Fms. x. 241; heilir blómar, flores integri, Magn. 468; this use is now rare.
2. sing. blooming; þat tré stendr ávalt síðan með blóma, in full bloom, 656 A. 23.
3. esp. metaph. full bloom, prosperity; stóð hagr hans með hinum mesta blóma, Ísl. ii. 14, Band. 2, Fms. v. 346; í bloma aldrs síns (æsku blómi), in the bloom of life, viii. 29, vii. 108 (with blooming face); á þeirra veldi var b. mjök langa hríð, Ver. 45, Sks. 758.
4. the yolk in an egg; the phrase ‘lifa sem blómi í eggi,’ to live like the yolk in an egg, i. e. to live in perfect comfort.