brúðgumi
nafnorðkarlkynbrúð-gumi
a, m. [Ulf. uses bruþfaþs, not bruþguma; A. S. brydguma; Hel. brudigomo; O. H. G. prutigomo; Germ. bräutigam; Dan. brudgom; Swed. brudgumme; from brúðr, a bride, and gumi, a man = Lat. homo; the Engl. inserts a spurious r, bridegroom]:—a ‘bride’s man,’ bridegroom; svá sem gumi er kallaðr í brúðför, Edda 107, Grág. i. 175, Nj. 25, Sturl. iii. 182, Ísl. ii. 250.
COMPD: brúðgumareið.