eineiðinafnorðhvorugkynein-eiðin. (eins-eiðr, m., K. Á. 150, Gþl. 25), a single oath (vide eiðr), Gþl. 196, 361, K. Þ. K. 42, Jb. 119, 120, 123, 126, 443, passim.