Yrða

fámennr

lýsingarorðfá-mennr
older form fá-meðr, mod. fá-menntr, adj. having few men, few followers, Fas. i. 25, Fs. 71, Nj. 95, Fms. vii. 250: compar., fámennari, iii. 18; fámeðri, Hkr. ii. 22.
β. neut., fámennt, thinly peopled, solitary; f. og danfligt, Lv. 22: cp. the Icel. phrase, hér er fámennt og góðmennt, here are few but good people.