Yrða

heiðr

nafnorðkarlkyn
m., gen. heiðrs, [akin to heið, f. above, q. v.; Dan. hæder; Swed. häder]:—honour; it does not occur in very old or class. writers; til heiðrs ok sæmdar, Stj. 95; stórr heiðr, Fs. (Vd.) 21; heiðr ok tign, Fb. i. 564; h. ok hamingja, 566; Guðs heiðr, Fms. vii. 172 (v. l. of the Hrokkinskinna), Mar. passim: freq. in mod. usage, halda í heiðri, to honour, etc.