hnykkja
sagnorð
t, to pull violently by the hair or the like, with dat., Eg. 560; h. e-m til sín, Grág. i. 132; h. e-n af e-m, to snatch at a thing, Nj. 32, Orkn. 182; h. e-u upp, to pull up a thing. Glúm. 338.
2. absol. to pull or tug; sveinninn tók upp í kanp konunginum ok hnykði, Ó. H. 63; en hestr Lögmanns hnykði svá fast at hællinn gékk upp, Hkr. iii. 139; þykkisk sveinninn vel hafa hnykt, he thought he had made a good pull, Ísl. ii. 348: reflex. to box, Grett. 107 A.
II. metaph. in mod. usage; e-m hnykkir við, one is amazed.