Yrða

munu

óflokkað
a verb whose present is in preterite form, see Gramm. p. xxiii; man, mant (mantú, muntú), man, munum, munut, munu; mundi; muni; myndi; imper. mun, muntu; munu; mundu. In the oldest vellums an o is used throughout for u, thus monu, mon, monu, and so on, whence møndi; thus Thorodd, mon-a (will not) mín móna; and leka møndi húsit (the house would leak) ef eigi møndi (thatched) smiðrinn, ; mun’k = mun ek, 14, 1. 40; man’k = man ek, vii. 337 (); mona’k = muna ek (): with mon-a, she will not, Thorodd, 17; monka ek, I shall not, 23, x. 342 (in a verse); mon-at, mun-at (3rd ), shall not; monattu or munattu (2nd ), 19, 49; munum-a, we shall not, Hallfred; see -at, p. 2:—a manu without umlaut, or even with a throughout and , is also ☞ In usage and , as also in less correct paper transcripts of vellums, and in Editions, the mundu is turned into a from mundi, and ought to be restored; thus in —sögðu þat vera mundu ( mundi) róg íllra manna, … konungr kveðsk því mundu ( mundi) heldr af trúa, ( p. xxxviii new )
B. Will, shall, as an auxiliary verb simply denoting futurity, followed by an infinitive; munu margir þess gjalda, 2; þú mant vera feigr maðr, 63; sem nú man ek telja, ii. 211; aldri hafði önd mín tvá líkami ok eigi mun hón hafa, heldr mun hón einn líkama hafa nú, ok þann mun hón hafa á dóms-degi, iv. 121; hón kveðsk hans forsjá hlíta mundu, … ok kveðsk ganga mundu, 14; svá man móðir þín til ætla, 58; muntú ekki mín at slíku þurfa, 55; mon ek þá görask þinn maðr, 47; en ek mon þik láta vera göfgastan lendan mann, id.; þá man yðr eigi svá … at eigi moneð ér (), 32; segir at nú man til verða sá maðr, 33; hér mantú konung upp fæða, móðir, 64; nú man ek koma til Uppsala-þings, 67; þá mono vér veita þér atgöngu, 69; vel man þér fara, 55; þú mant segja dauða minn, 58 (but þú munt, next line); úþarfir munu þér verða frændr Hallgerðar, id.; þó man ek ekki göra hann at þræli, id.; hvat ek veit, segir Gunnarr, hvárt ek man því úvaskari maðr en aðrir menn, sem …, whether I am, whether I should be, id.; hann lét þó svá búit þá mundu verða at vera (a threefold ), Ísl. ii. 357.
II. with a suggestive sense of may be, probably, about, often answering to may be, perhaps in writers; þá mundi lífa þriðjungr nætr, perhaps the third, about the third part, ix. 475; þeir myndi hafa nær sjau tigi manna, iii. 239; hverr mundi þá segja? 144; ok mundi hann vita þat fyrir er hann vissi dauða sinn, 98; ok myndi þat Njáll ætla, at …, 93; þeir sögðu þat vera mundu róg íllra manna, it was nothing but …, 55; sögðu at Þórólfr mundi vera hollr konungi, that was no doubt faithful, id., passim.III. in asking and answering, corresponding to would’st thou? I will; Muntú veita mér þat er ek bið þik? Hvat er þat, segir konungr, vi. 392; muntú mér, Freyja, fjaðrhams, ljá?—Þó munda ek gefa þér þótt ór gulli væri, 3, 4; mundu fleira mæla? answer, mun ek, 2; muntú stefna vilja Hallvarði? 365; mun hann dauðr, is he dead? 135.IV. denoting injunction; hann mælti til Einars, at hann mundi (told him to) leita sér vistar, 5; svá hefi ek helzt ætlað at boð þitt muni vera at áliðnu sumri, 14 (but rarely).V. , the vera being left out and understood; ærit bragð mun at því ( vera), 58; lítið bragð mun þá at, 136; Hálfr mundi mikill afreksmaðr, 4; torsótt mun ( vera) at sækja, 365.☞ Hardly any verb is more , þú munt hafa meira hlut sagði Njáll, en þó man hér hljótask af margs manns bani.—Man nokkut hér minn bani af hljótask?—Ekki man þat af þessu, en þó munu þeir minnask á fornan fjandskap ok muntú ekki annat mega en hrökkva við, 90; hversu mun nú ganga síðan? Þú mant ríða til þings. Þá man þú skamt eiga ólifað, ella mant þú verða gamall maðr, … Veiztú hvat þér man verða at bana … Þat sem allir munu sízt ætla, segir Njáll, 85. In usage the word munu is far less frequent, and futurity is in speech mostly expressed, as in Gothic, by the , as, eg fer á morgun, where an ancient would have said, ek mun fara á morgun; but in solemn style munu is retained, thus, sjá, þú munt barn geta í kviði þínum, ok munt son fæða ok hans nafn skaltú (not muntú) kalla Jesús; hann mun mikill verða, ok kallast sonr hins Hæsta, og Guð Drottinn mun gefa honum sæti síns föður Davíð, og hann mun ríkja yfir húsi Jakobs að eilifu, hans ríkis mun og enginn endir verða … Heilagr Audi mun koma yfir þig, og kraptr ins Hæsta mun yfirskyggja þig, af því at það hið helga sem af þér mun fæðast skal nefnast …, Luke i. 31 in the ()
Skammstafanir og tilvitnanir
  • pres.nútíð (e. present)
  • pl.fleirtala (e. plural)
  • pret.þátíð (e. preterite)
  • subj.viðtengingarháttur (e. subjunctive)
  • infin.nafnháttur (e. infinitive)
  • neg.negative.
  • suff.suffix.
  • pers.person.
  • sing.eintala (e. singular)
  • plur.fleirtala (e. plural)
  • freq.frequent, frequently.
  • mod.modern.
  • MSS.manuscript, manuscripts.
  • Ed.edition, editions, edited.
  • cp.compare.
  • pref.preface.
  • Engl.English.
  • ellipt.elliptical, elliptically.
  • viz.namely.
  • e. g.exempli gratia.
  • indic.framsöguháttur (e. indicative)
  • sqq.following.
  • Icel.Iceland, Icelander, Icelanders, Icelandic.
  • SkáldaSkálda. (H. I.)
  • Ad.Arinbjarnar-drápa. (A. III.)
  • Skv.Sigurðar-kviða. (A. II.)
  • Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
  • Mork.Morkinskinna. (E. I.)
  • Höfuðl.Höfuðlausn. (A. III.)
  • Hkv. Hjörv.Helga-kviða Hjörvarðssonar. (A. II.)
  • Gs.Grótta-söngr. (A. II.)
  • Ls.Loka-senna. (A. I.)
  • Eg.Egils saga. (D. II.)
  • Eb.Eyrbyggja saga. (D. II.)
  • Nj.Njála. (D. II.)
  • Grág.Grágás. (B. I.)
  • Ld.Laxdæla saga. (D. II.)
  • Ó. H.Ólafs saga Helga. (E. I.)
  • Sturl.Sturlunga saga. (D. I.)
  • EddaEdda. (C. I.)
  • Th.Theophilus. (F. III.)
  • Þkv.Þryms-kviða. (A. I.)
  • Glúm.Víga-Glúms saga. (D. II.)
  • Hrafn.Hrafnkels saga. (D. II.)
  • Mag.Magus saga. (G. II.)
  • N. T.New Testament.
  • Vídal.Vídalíns-Postilla.