neyðasagnorðd, [nauð], to force, compel; neyða e-n til e-s, Grág. i. 306, O. H. L. 41; ek þykkjumk þó mjök neyddr til hafa verit, Nj. 88; þeir neyddu hann og sögðu, Luke xxiv. 29, passim in mod. usage: to subdue, hann neyddi útrú Gyðinga, Hom. 42.