tyggja
óflokkað
(tyggva, 2. 39), tygg; tugði; tygdi; tuggit. A remnant of a strong inflexion is the tögg, 24; töggtu (2nd ), 39; tuggu (mandebant), (Arnór, in a verse, ); tugginn: tyggja has since become a regular weak verb, like spyrja: [ tygge; to tug at food]:—to chew, mandere, manducare; hvat er nú, dóttir, tyggr þú nokkut?—Tygg ek söl, segir hón, 604; tak pipar ok tygg, Pr. 475; töggtu tíðliga trúðir vel jöxlum, 79; við hunang tuggin, 2. 40; hann tögg með grimmum kulda-tönnum allar jarðir, 24; tögg hold ok bein, 1362 (in a verse); eggin tögg af honum fætr báða, 7. 74; úlfar tuggu hræ, Arnór; hræra sinn kjálka til at t. með, 77.
Skammstafanir og tilvitnanir
- pres.nútíð (e. present)
- pret.þátíð (e. preterite)
- subj.viðtengingarháttur (e. subjunctive)
- part.lýsingarháttur (e. participle)
- pers.person.
- plur.fleirtala (e. plural)
- MS.manuscript, manuscripts.
- Dan.Danish.
- Engl.English.
- Lat.Latin.
- Gkv.Guðrúnar-kviða. (A. II.)
- Fbr.Fóstbræðra saga. (D. II.)
- Am.Atla-mál. (A. II.)
- Orkn.Orkneyinga saga. (E. II.)
- Eg.Egils saga. (D. II.)
- Ann.Íslenzkir Annálar. (D. IV.)
- Úlf.Úlfars-rímur.
- Stj.Stjórn. (F. I.)