henta
sagnorðþágufall
vera hentugt, þægilegt (fyrir e-n), hæfa (e-m)
þetta starf hentaði honum ekki
bíllinn hentar fjölskyldunni ágætlega
létt föt henta vel í heitu veðri
það hentar <mér> að <búa hér>
það hentar mér betur að koma á morgun
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
henta
hentaði
2.p.
hentar
hentaðir
3.p.
hentar
hentaði
Nútíð
Þátíð
1.p.
hentum
hentuðum
2.p.
hentið
hentuðuð
3.p.
henta
hentuðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
henti
hentaði
2.p.
hentir
hentaðir
3.p.
henti
hentaði
Nútíð
Þátíð
1.p.
hentum
hentuðum
2.p.
hentið
hentuðuð
3.p.
henti
hentuðu
Nh.
henta
Sagnb.
hentað
Ópersónuleg notkun
Frumlag í þágufalli
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
hentar
hentaði
2.p.
hentar
hentaði
3.p.
hentar
hentaði
Nútíð
Þátíð
1.p.
hentar
hentaði
2.p.
hentar
hentaði
3.p.
hentar
hentaði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
henti
hentaði
2.p.
henti
hentaði
3.p.
henti
hentaði
Nútíð
Þátíð
1.p.
henti
hentaði
2.p.
henti
hentaði
3.p.
henti
hentaði