Yrða

hrekja

sagnorð þolfall
1
neyða eða reka (e-n) burt, láta (e-n) fara óviljugan burt
hann reyndi að hrekja hundinn burt frá sér
nágrannarnir hröktu hana úr blokkinni
andstæðingar hennar vilja hrekja hana úr embættinu
2
sýna fram á annað, afsanna (e-ð)
dómurinn hrakti staðhæfingar hans
hugmyndin var hrakin með vísindalegum rökum
→ sjá: hrekjast sagnorð, hrakinn lýsingarorð
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
hrek
hrakti
önnur persóna
hrekur
hraktir
þriðja persóna
hrekur
hrakti
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
hreki
hrekti
önnur persóna
hrekir
hrektir
þriðja persóna
hreki
hrekti
nafnháttur
hrekja
sagnbót
hrakið
lýsingarháttur nútíðar
hrekjandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
hrek
hrektu
hrekið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
hrekurðu
hraktirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
hrekirðu
hrektirðu
Ópersónuleg notkun
Frumlag í þolfalli
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
hrekur
hrakti
önnur persóna
hrekur
hrakti
þriðja persóna
hrekur
hrakti
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
hreki
hrekti
önnur persóna
hreki
hrekti
þriðja persóna
hreki
hrekti
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
hrakinn
hrakin
hrakið
þolfall
hrakinn
hrakta
hrakið
þágufall
hröktum
hrakinni
hröktu
eignarfall
hrakins
hrakinnar
hrakins