Yrða

hrekja

sagnorðþolfall
1
neyða eða reka (e-n) burt, láta (e-n) fara óviljugan burt
hann reyndi að hrekja hundinn burt frá sér
nágrannarnir hröktu hana úr blokkinni
andstæðingar hennar vilja hrekja hana úr embættinu
2
sýna fram á annað, afsanna (e-ð)
dómurinn hrakti staðhæfingar hans
hugmyndin var hrakin með vísindalegum rökum
→ sjá: hrekjast so, hrakinn lo
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
hrek
hrakti
2.p.
hrekur
hraktir
3.p.
hrekur
hrakti
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
hreki
hrekti
2.p.
hrekir
hrektir
3.p.
hreki
hrekti
Nh.
hrekja
Sagnb.
hrakið
Lh. nt.
hrekjandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
Bh.
hrek
hrektu
hrekið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
hrekurðu
hraktirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
hrekirðu
hrektirðu
Ópersónuleg notkun
Frumlag í þolfalli
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
hrekur
hrakti
2.p.
hrekur
hrakti
3.p.
hrekur
hrakti
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
hreki
hrekti
2.p.
hreki
hrekti
3.p.
hreki
hrekti
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
hrakinn
hrakin
hrakið
Þf.
hrakinn
hrakta
hrakið
Þgf.
hröktum
hrakinni
hröktu
Ef.
hrakins
hrakinnar
hrakins