hreyfa · Yrða: íslensk orðabók

þolfall

færa (e-ð) úr stað, koma (e-u) á hreyfingu

hann reyndi að hreyfa meidda handlegginn

síminn hringdi en hún hreyfði sig ekki

ég hreyfði vísana á klukkunni

hreyfa hvorki legg né lið

hreyfa sig ekkert; vera aðgerðarlaus

þolfall

hreyfa sig

hreyfa líkamann (til að reyna á hann og þjálfa), ganga, synda o.s.frv.

ég hreyfi mig reglulega

læknirinn skipaði honum að hreyfa sig meira

hreyfa við <þessu>

breyta þessu, raska því

það hefur verið hreyft við pappírunum á borðinu mínu

hann gætti þess að hreyfa ekki við neinu á vettvangi glæpsins

þolfallþað

það hreyfir ekki vind

það er enginn vindur, það er logn

veður var hlýtt og varla hreyfði vind

þágufall

hreyfa <þessari hugmynd>

koma með, nefna þessa hugmynd

→ sjá: hreyfast sagnorð