Yrða

leyna

sagnorð þolfall/þágufall
fela (e-ð), dylja (e-ð)
hann gat ekki leynt áhyggjum sínum
hún leyndi því að hún væri barnshafandi
hann vildi ekki leyna hana sannleikanum lengur
leyna <vonbrigðum sínum> fyrir <honum>
það leynir sér ekki
það er augljóst
það leyndi sér ekki að hún var ánægð með gjöfina
→ sjá: leynast sagnorð, leyndur lýsingarorð
Orðasambönd
Orðasambönd
  • geta ekki leynt gleði sinni
  • geta ekki leynt vonbrigðum sínum
  • leyna á sér
  • leyna engu
  • leyna sannleikanum
  • leyna sinni barnsþykkt
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
leyni
leyndi
önnur persóna
leynir
leyndir
þriðja persóna
leynir
leyndi
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
leyni
leyndi
önnur persóna
leynir
leyndir
þriðja persóna
leyni
leyndi
nafnháttur
leyna
sagnbót
leynt
lýsingarháttur nútíðar
leynandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
leyn
leyndu
leynið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
leynirðu
leyndirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
leynirðu
leyndirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
leyndur
leynd
leynt
þolfall
leyndan
leynda
leynt
þágufall
leyndum
leyndri
leyndu
eignarfall
leynds
leyndrar
leynds