tíma
sagnorð þágufall
oftast með neitun
hafa rausn í sér (til að gera e-ð), fá (e-ð) af sér
hann tímdi ekki að lána mér bókina
tímirðu að gefa mér súkkulaðibita?
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
tími
tímdi
önnur persóna
tímir
tímdir
þriðja persóna
tímir
tímdi
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
tímum
tímdum
önnur persóna
tímið
tímduð
þriðja persóna
tíma
tímdu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
tími
tímdi
önnur persóna
tímir
tímdir
þriðja persóna
tími
tímdi
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
tímum
tímdum
önnur persóna
tímið
tímduð
þriðja persóna
tími
tímdu
nafnháttur
tíma
sagnbót
tímt
lýsingarháttur nútíðar
tímandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
tím
tímdu
tímið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
tímirðu
tímdirðu
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
tímiði
tímduði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
tímirðu
tímdirðu
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
tímiði
tímduði