Yrða

ávíta

sagnorð á-víta þolfall
finna að e-u (við e-n), skamma (e-n) mildilega
hann ávítaði hana fyrir dónaskap við prestinn
starfsmaðurinn var ávíttur fyrir óstundvísi
→ sjá: ávítandi lýsingarorð
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
ávíta
ávítaðiávítti
önnur persóna
ávítar
ávítaðirávíttir
þriðja persóna
ávítar
ávítaðiávítti
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
ávíti
ávítaðiávítti
önnur persóna
ávítir
ávítaðirávíttir
þriðja persóna
ávíti
ávítaðiávítti
nafnháttur
ávíta
sagnbót
ávítað
sagnbót
ávítt
lýsingarháttur nútíðar
ávítandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
ávítaávít
ávítaðuávíttu
ávítið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
ávítarðu
ávítaðirðuávíttirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
ávítirðu
ávítaðirðuávíttirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
ávítaðurávíttur
ávítuðávítt
ávítaðávítt
þolfall
ávítaðanávíttan
ávítaðaávítta
ávítaðávítt
þágufall
ávítuðumávíttum
ávítaðriávíttri
ávítuðuávíttu
eignarfall
ávítaðsávítts
ávítaðrarávíttrar
ávítaðsávítts