eima1
sagnorð
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
eima
eimaði
önnur persóna
eimar
eimaðir
þriðja persóna
eimar
eimaði
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
eimum
eimuðum
önnur persóna
eimið
eimuðuð
þriðja persóna
eima
eimuðu
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
eimast
eimaðist
önnur persóna
eimast
eimaðist
þriðja persóna
eimast
eimaðist
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
eimumst
eimuðumst
önnur persóna
eimist
eimuðust
þriðja persóna
eimast
eimuðust
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
eimi
eimaði
önnur persóna
eimir
eimaðir
þriðja persóna
eimi
eimaði
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
eimum
eimuðum
önnur persóna
eimið
eimuðuð
þriðja persóna
eimi
eimuðu
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
eimist
eimaðist
önnur persóna
eimist
eimaðist
þriðja persóna
eimist
eimaðist
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
eimumst
eimuðumst
önnur persóna
eimist
eimuðust
þriðja persóna
eimist
eimuðust
nafnháttur
eima
sagnbót
eimað
nafnháttur
eimast
sagnbót
eimast
Lýsingarháttur nútíðar
lýsingarháttur nútíðar
eimandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
eima
eimaðu
eimið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
eimarðu
eimaðirðu
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
eimiði
eimuðuði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
eimirðu
eimaðirðu
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
eimiði
eimuðuði
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
eimaður
eimuð
eimað
þolfall
eimaðan
eimaða
eimað
þágufall
eimuðum
eimaðri
eimuðu
eignarfall
eimaðs
eimaðrar
eimaðs
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
eimaðir
eimaðar
eimuð
þolfall
eimaða
eimaðar
eimuð
þágufall
eimuðum
eimuðum
eimuðum
eignarfall
eimaðra
eimaðra
eimaðra