keima
sagnorð Gamallegt
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
keima
keimaði
önnur persóna
keimar
keimaðir
þriðja persóna
keimar
keimaði
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
keimum
keimuðum
önnur persóna
keimið
keimuðuð
þriðja persóna
keima
keimuðu
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
keimast
keimaðist
önnur persóna
keimast
keimaðist
þriðja persóna
keimast
keimaðist
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
keimumst
keimuðumst
önnur persóna
keimist
keimuðust
þriðja persóna
keimast
keimuðust
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
keimi
keimaði
önnur persóna
keimir
keimaðir
þriðja persóna
keimi
keimaði
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
keimum
keimuðum
önnur persóna
keimið
keimuðuð
þriðja persóna
keimi
keimuðu
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
keimist
keimaðist
önnur persóna
keimist
keimaðist
þriðja persóna
keimist
keimaðist
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
keimumst
keimuðumst
önnur persóna
keimist
keimuðust
þriðja persóna
keimist
keimuðust
nafnháttur
keima
sagnbót
keimað
nafnháttur
keimast
sagnbót
keimast
Lýsingarháttur nútíðar
lýsingarháttur nútíðar
keimandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
keima
keimaðu
keimið
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
keimaður
keimuð
keimað
þolfall
keimaðan
keimaða
keimað
þágufall
keimuðum
keimaðri
keimuðu
eignarfall
keimaðs
keimaðrar
keimaðs
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
keimaðir
keimaðar
keimuð
þolfall
keimaða
keimaðar
keimuð
þágufall
keimuðum
keimuðum
keimuðum
eignarfall
keimaðra
keimaðra
keimaðra